Mijn verhaal
Vandaag ben ik gelukkiger dan ooit. Met mezelf, mijn vooruitgang, de mensen om me heen en de invulling van mijn leven. Er is ruimte voor creativiteit, plezier in sporten en uitdagingen die een paar jaar geleden nog onhaalbaar leken.
Mezelf ergens een expert in noemen, voelt niet helemaal passend. Er zijn vooral veel verschillende dingen die me interesseren en goed afgaan. Grafische vormgeving, digitale omgevingen, contact met mensen en sport: juist die veelzijdigheid maakt het leuk. Iets maken, mogelijkheden uitzoeken en samen met anderen ergens aan werken geeft me energie.
Dat is weleens anders geweest.
Al vóór corona zat ik niet lekker in mijn vel. Tijdens de coronatijd werd dat steeds erger. Het leven speelde zich grotendeels af in mijn appartement in Eindhoven. Er bleken minder vrienden te zijn dan gedacht, het contact met thuis was slecht en mijn werk bracht spanning en prestatiedruk met zich mee. Motivatie en een duidelijk doel ontbraken.
Ook lichamelijk werd mijn wereld kleiner. Met mijn dwerggroei was een gewicht van meer dan 65 kilo veel te zwaar voor mijn lengte. Hoeveel het precies was, weet ik niet; de weegschaal werd in die periode liever vermeden. Na zeventig of tachtig meter lopen was de adem alweer op. Voor de paar honderd meter naar mijn auto had ik mijn step nodig. Lopend lukte het nauwelijks, door de benauwdheid en pijn aan mijn rug en gewrichten.
Steeds meer dingen voelden als een drempel. Het sociale isolement groeide en Thuisbezorgd werd mijn grootste vriend. Weinig mensen hadden zicht op wat eraan eten en vooral aan drank doorheen ging. Een alcoholist? Zo zag ik mezelf niet. Er was gewoon altijd een reden om te drinken. Maar het werd steeds erger, tot bijna dagelijks dronken naar bed gaan onderdeel van mijn leven was geworden.
Op een gegeven moment kwam het besef: zo kan het niet langer.
Er moest iets veranderen. Pogingen om gezonder te eten en minder te drinken hielden geen stand. Twee bezoeken aan de sportschool brachten ook weinig; eenmaal binnen had ik geen idee waar te beginnen. Mijn moeder hielp zoeken naar een personal trainer, maar bij die eerste twee ontbraken de klik en de begeleiding die nodig waren.
Uiteindelijk kwam personal training bij Anneloes in beeld. Ze was net met haar eigen onderneming begonnen en luisterde naar mijn verhaal. Samen maakten we een duidelijk plan met haalbare doelen. Haar aanpak sloot aan op wat op dat moment mogelijk was. Geen gewichten van 5 of 10 kg, maar beginnen met 1 kg en daarna 1,5 kg. Zodra iets te moeilijk werd, schakelde ze om en paste ze de oefening aan.
Die kleine successen gaven vertrouwen. Er lag een plan, er was passende begeleiding en er kwamen stapjes vooruit. Samen spraken we af om toe te werken naar een gewicht onder de 40kg. Voor het eerst voelde dat als iets wat zou kunnen lukken.
Midden in die eerste veranderingen werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Juist zij, die binnen onze familie zo gezond leefde. Dat voelde ontzettend oneerlijk.
Mijn werk stopte, en thuis was ook veel zorg nodig. We zagen hoe mijn moeder steeds verder achteruitging, tot we op 11 juli 2023 afscheid van haar moesten nemen.
Ze was een doorzetter. Honderd procent geven, eigenwijs zijn en het hart op de juiste plek hebben: dat typeerde haar. Bovendien was ze een duizendpoot. Lukte iets niet, dan zocht ze uit hoe het moest en probeerde ze het zelf. Hulp vragen kon altijd nog. Uiteindelijk waren er weinig dingen waar ze geen oplossing voor vond. Steeds vaker herken ik haar in mezelf.
‘Ik ga honderd procent mijn best doen’,
had ik haar beloofd. Die belofte is gebleven.
Tegelijkertijd ontstond na haar overlijden een leegte. Ik wist dat alleen blijven wonen in mijn appartement in Eindhoven me niet goed zou doen. Daarom besloot ik terug te verhuizen naar Margraten. De dagelijkse zorg viel weg en thuiszitten zonder werk gaf weinig richting. Wat wilde ik eigenlijk? Waar zou een plek zijn die bij me paste?
De liefde voor reizen bracht me bij een reisbureau. Reizen samenstellen en persoonlijk contact met klanten leken een mooie combinatie. Toch ontbrak op de werkvloer de aansluiting. Via een re-integratietraject volgde een baan bij Ictoria, waar grafische vormgeving centraal stond.
Daar kwam het creatieve plezier terug. Stickers ontwerpen, boekwerken vormgeven en verschillende ontwerpen voor websites uitwerken: die afwisseling paste bij me. Het was fijn om ideeën te kunnen omzetten in iets zichtbaars en daarbij verschillende vaardigheden te gebruiken.
Daarnaast deed ik af en toe vrijwilligerswerk bij HandicapNL. Op festivals helpen bij het Sitdown Café voelde goed. Er was een klik met de collega’s en vanaf het begin had ik het gevoel erbij te horen. Toen er bij Ictoria dingen misgingen en die werkplek steeds minder goed voelde, durfde ik bij HandicapNL te vragen of er ruimte was voor betaald werk.
Die ruimte kwam er, eerst voor twaalf uur per week. Na het faillissement van Ictoria kon dat worden uitgebreid naar 32 uur. Inmiddels vallen de website en social media van Music Unlimited onder mijn werkzaamheden, net als vormgeving en drukwerk voor verschillende projecten. Ook festivals horen erbij. Bij de Dutch Grand Prix mocht ik de verantwoordelijkheid dragen voor dertig vrijwilligers.
Creativiteit, afwisseling en de ruimte om mezelf te zijn maken dit werk zo fijn.
Collega’s brengen allemaal andere interesses en vaardigheden mee. Regelmatig vragen ze mij om mee te denken wanneer er iets ontbreekt, maar ze nog niet duidelijk weten wat dat is. Juist dat zoeken naar mogelijkheden spreekt me aan. Hier komt mijn veelzijdigheid goed van pas.
Tijdens al die veranderingen bleef het sporten bij Anneloes een constante. Ze heeft het verlies van mijn moeder, de zoektocht naar werk en mijn persoonlijke ontwikkeling van dichtbij meegemaakt. Er was ruimte voor mijn verhalen, voor eerlijke feedback en voor een zetje wanneer dat nodig was. Soms hielp het als ze me een spiegel voorhield, andere keren was een luisterend oor precies wat ik nodig had.
Sporten werd veel meer dan lichamelijk sterker worden.
Ook mentaal bracht het voldoening en vertrouwen. Kleine doelen hielpen om verder te komen. Gaandeweg leerde ik beter herkennen welke keuzes goed voor me zijn en welke juist in de weg zitten. Dat ging met vallen en opstaan. Sommige lessen moesten vaker terugkomen voordat ze echt binnenkwamen.
In ongeveer tweeënhalf jaar verdween 30kg en kwam ik ruim onder de veertig kilo. Vooral de mogelijkheden die terugkwamen, maakten verschil. De afstand naar de auto vormde geen probleem meer. Bewegen werd makkelijker, het zelfvertrouwen groeide en nieuwe uitdagingen begonnen te trekken.
Waar 100m lopen me ooit onhaalbaar leek, kan ik inmiddels wel grote afstanden afleggen. Het was niet alleen een fysieke uitdaging, maar werd ook een mentale strijd. Ook met zwemmen is het verschil groot: van ongeveer 1.000m in een uur naar inmiddels ruim het dubbele. En met minder dan 2.200 meter ben ik niet tevreden.
Alcohol bleef ondertussen een worsteling. In de eerste jaren van het sporten probeerde ik te minderen, maar de keren dat ik wel dronk, ging het alsnog vreselijk mis. Daarna volgden schuldgevoelens en dagen van minder fit zijn.
Af en toe drinken was voor mij geen optie.
In september 2025 besloot ik helemaal te stoppen. Dat was ontzettend moeilijk. Gelukkig stond mijn omgeving naast me. Op lastige momenten kon ik iemand benaderen die wist van mijn drang naar de alcohol. Erover praten of mijn gedachten opschrijven bracht weer rust in mijn hoofd.
De voordelen werden geleidelijk merkbaar. Er gingen minder dingen mis, het contact met thuis verbeterde en er kwam meer energie. Sinds 24 september 2025 drink ik geen alcohol meer. Daar ben ik ontzettend blij mee en trots op.
Terugkijkend wordt duidelijk hoeveel tijd het heeft gekost om gewoontes te veranderen, vertrouwen op te bouwen en een passende richting te vinden. De steun van anderen heeft daarin veel betekend. Mensen die luisterden, eerlijk waren en hielpen om een volgende stap te zetten.
Vanuit Mijn verhaal wil ik er voor anderen zijn.
Juist wanneer iemand even niet weet waar te beginnen. Samen in gesprek gaan, meedenken en delen wat mij heeft geholpen. De basis daarvoor ligt in wat ik zelf heb meegemaakt en onderweg heb moeten leren.
Ook mijn creativiteit zet ik daar graag voor in. Een logo, flyer, website of presentatie: hoe klein de ontwerpklus ook is, het geeft voldoening om iemand verder te helpen. Om samen een idee uit te werken waar diegene zelf nog geen richting aan weet te geven.
Een paar jaar geleden zag ik vooral wat er allemaal niet lukte. Nu overheerst de nieuwsgierigheid naar wat er nog meer mogelijk is. Dat gevoel gun ik anderen ook. Een eerste stap kan ontzettend groot voelen. Maar met passende steun, haalbare doelen en tijd kan er veel veranderen. Dat heb ik zelf mogen ervaren.
Mijn verhaal
Vandaag ben ik gelukkiger dan ooit. Met mezelf, mijn vooruitgang, de mensen om me heen en de invulling van mijn leven. Er is ruimte voor creativiteit, plezier in sporten en uitdagingen die een paar jaar geleden nog onhaalbaar leken.
Mezelf ergens een expert in noemen, voelt niet helemaal passend. Er zijn vooral veel verschillende dingen die me interesseren en goed afgaan. Grafische vormgeving, digitale omgevingen, contact met mensen en sport: juist die veelzijdigheid maakt het leuk. Iets maken, mogelijkheden uitzoeken en samen met anderen ergens aan werken geeft me energie.
Dat is weleens anders geweest.
Al vóór corona zat ik niet lekker in mijn vel. Tijdens de coronatijd werd dat steeds erger. Het leven speelde zich grotendeels af in mijn appartement in Eindhoven. Er bleken minder vrienden te zijn dan gedacht, het contact met thuis was slecht en mijn werk bracht spanning en prestatiedruk met zich mee. Motivatie en een duidelijk doel ontbraken.
Ook lichamelijk werd mijn wereld kleiner. Met mijn dwerggroei was een gewicht van meer dan 65 kilo veel te zwaar voor mijn lengte. Hoeveel het precies was, weet ik niet; de weegschaal werd in die periode liever vermeden. Na zeventig of tachtig meter lopen was de adem alweer op. Voor de paar honderd meter naar mijn auto had ik mijn step nodig. Lopend lukte het nauwelijks, door de benauwdheid en pijn aan mijn rug en gewrichten.
Steeds meer dingen voelden als een drempel. Het sociale isolement groeide en Thuisbezorgd werd mijn grootste vriend. Weinig mensen hadden zicht op wat eraan eten en vooral aan drank doorheen ging. Een alcoholist? Zo zag ik mezelf niet. Er was gewoon altijd een reden om te drinken. Maar het werd steeds erger, tot bijna dagelijks dronken naar bed gaan onderdeel van mijn leven was geworden.
Op een gegeven moment kwam het besef: zo kan het niet langer.
Er moest iets veranderen. Pogingen om gezonder te eten en minder te drinken hielden geen stand. Twee bezoeken aan de sportschool brachten ook weinig; eenmaal binnen had ik geen idee waar te beginnen. Mijn moeder hielp zoeken naar een personal trainer, maar bij die eerste twee ontbraken de klik en de begeleiding die nodig waren.
Uiteindelijk kwam personal training bij Anneloes in beeld. Ze was net met haar eigen onderneming begonnen en luisterde naar mijn verhaal. Samen maakten we een duidelijk plan met haalbare doelen. Haar aanpak sloot aan op wat op dat moment mogelijk was. Geen gewichten van 5 of 10 kg, maar beginnen met 1 kg en daarna 1,5 kg. Zodra iets te moeilijk werd, schakelde ze om en paste ze de oefening aan.
Die kleine successen gaven vertrouwen. Er lag een plan, er was passende begeleiding en er kwamen stapjes vooruit. Samen spraken we af om toe te werken naar een gewicht onder de 40kg. Voor het eerst voelde dat als iets wat zou kunnen lukken.
Midden in die eerste veranderingen werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Juist zij, die binnen onze familie zo gezond leefde. Dat voelde ontzettend oneerlijk.
Mijn werk stopte, en thuis was ook veel zorg nodig. We zagen hoe mijn moeder steeds verder achteruitging, tot we op 11 juli 2023 afscheid van haar moesten nemen.
Ze was een doorzetter. Honderd procent geven, eigenwijs zijn en het hart op de juiste plek hebben: dat typeerde haar. Bovendien was ze een duizendpoot. Lukte iets niet, dan zocht ze uit hoe het moest en probeerde ze het zelf. Hulp vragen kon altijd nog. Uiteindelijk waren er weinig dingen waar ze geen oplossing voor vond. Steeds vaker herken ik haar in mezelf.
‘Ik ga honderd procent mijn best doen’,
had ik haar beloofd. Die belofte is gebleven.
Tegelijkertijd ontstond na haar overlijden een leegte. Ik wist dat alleen blijven wonen in mijn appartement in Eindhoven me niet goed zou doen. Daarom besloot ik terug te verhuizen naar Margraten. De dagelijkse zorg viel weg en thuiszitten zonder werk gaf weinig richting. Wat wilde ik eigenlijk? Waar zou een plek zijn die bij me paste?
De liefde voor reizen bracht me bij een reisbureau. Reizen samenstellen en persoonlijk contact met klanten leken een mooie combinatie. Toch ontbrak op de werkvloer de aansluiting. Via een re-integratietraject volgde een baan bij Ictoria, waar grafische vormgeving centraal stond.
Daar kwam het creatieve plezier terug. Stickers ontwerpen, boekwerken vormgeven en verschillende ontwerpen voor websites uitwerken: die afwisseling paste bij me. Het was fijn om ideeën te kunnen omzetten in iets zichtbaars en daarbij verschillende vaardigheden te gebruiken.
Daarnaast deed ik af en toe vrijwilligerswerk bij HandicapNL. Op festivals helpen bij het Sitdown Café voelde goed. Er was een klik met de collega’s en vanaf het begin had ik het gevoel erbij te horen. Toen er bij Ictoria dingen misgingen en die werkplek steeds minder goed voelde, durfde ik bij HandicapNL te vragen of er ruimte was voor betaald werk.
Die ruimte kwam er, eerst voor twaalf uur per week. Na het faillissement van Ictoria kon dat worden uitgebreid naar 32 uur. Inmiddels vallen de website en social media van Music Unlimited onder mijn werkzaamheden, net als vormgeving en drukwerk voor verschillende projecten. Ook festivals horen erbij. Bij de Dutch Grand Prix mocht ik de verantwoordelijkheid dragen voor dertig vrijwilligers.
Creativiteit, afwisseling en de ruimte om mezelf te zijn maken dit werk zo fijn.
Collega’s brengen allemaal andere interesses en vaardigheden mee. Regelmatig vragen ze mij om mee te denken wanneer er iets ontbreekt, maar ze nog niet duidelijk weten wat dat is. Juist dat zoeken naar mogelijkheden spreekt me aan. Hier komt mijn veelzijdigheid goed van pas.
Tijdens al die veranderingen bleef het sporten bij Anneloes een constante. Ze heeft het verlies van mijn moeder, de zoektocht naar werk en mijn persoonlijke ontwikkeling van dichtbij meegemaakt. Er was ruimte voor mijn verhalen, voor eerlijke feedback en voor een zetje wanneer dat nodig was. Soms hielp het als ze me een spiegel voorhield, andere keren was een luisterend oor precies wat ik nodig had.
Sporten werd veel meer dan lichamelijk sterker worden.
Ook mentaal bracht het voldoening en vertrouwen. Kleine doelen hielpen om verder te komen. Gaandeweg leerde ik beter herkennen welke keuzes goed voor me zijn en welke juist in de weg zitten. Dat ging met vallen en opstaan. Sommige lessen moesten vaker terugkomen voordat ze echt binnenkwamen.
In ongeveer tweeënhalf jaar verdween 30kg en kwam ik ruim onder de veertig kilo. Vooral de mogelijkheden die terugkwamen, maakten verschil. De afstand naar de auto vormde geen probleem meer. Bewegen werd makkelijker, het zelfvertrouwen groeide en nieuwe uitdagingen begonnen te trekken.
Waar 100m lopen me ooit onhaalbaar leek, kan ik inmiddels wel grote afstanden afleggen. Het was niet alleen een fysieke uitdaging, maar werd ook een mentale strijd. Ook met zwemmen is het verschil groot: van ongeveer 1.000m in een uur naar inmiddels ruim het dubbele. En met minder dan 2.200 meter ben ik niet tevreden.
Alcohol bleef ondertussen een worsteling. In de eerste jaren van het sporten probeerde ik te minderen, maar de keren dat ik wel dronk, ging het alsnog vreselijk mis. Daarna volgden schuldgevoelens en dagen van minder fit zijn.
Af en toe drinken was voor mij geen optie.
In september 2025 besloot ik helemaal te stoppen. Dat was ontzettend moeilijk. Gelukkig stond mijn omgeving naast me. Op lastige momenten kon ik iemand benaderen die wist van mijn drang naar de alcohol. Erover praten of mijn gedachten opschrijven bracht weer rust in mijn hoofd.
De voordelen werden geleidelijk merkbaar. Er gingen minder dingen mis, het contact met thuis verbeterde en er kwam meer energie. Sinds 24 september 2025 drink ik geen alcohol meer. Daar ben ik ontzettend blij mee en trots op.
Terugkijkend wordt duidelijk hoeveel tijd het heeft gekost om gewoontes te veranderen, vertrouwen op te bouwen en een passende richting te vinden. De steun van anderen heeft daarin veel betekend. Mensen die luisterden, eerlijk waren en hielpen om een volgende stap te zetten.
Vanuit Mijn verhaal wil ik er voor anderen zijn.
Juist wanneer iemand even niet weet waar te beginnen. Samen in gesprek gaan, meedenken en delen wat mij heeft geholpen. De basis daarvoor ligt in wat ik zelf heb meegemaakt en onderweg heb moeten leren.
Ook mijn creativiteit zet ik daar graag voor in. Een logo, flyer, website of presentatie: hoe klein de ontwerpklus ook is, het geeft voldoening om iemand verder te helpen. Om samen een idee uit te werken waar diegene zelf nog geen richting aan weet te geven.
Een paar jaar geleden zag ik vooral wat er allemaal niet lukte. Nu overheerst de nieuwsgierigheid naar wat er nog meer mogelijk is. Dat gevoel gun ik anderen ook. Een eerste stap kan ontzettend groot voelen. Maar met passende steun, haalbare doelen en tijd kan er veel veranderen. Dat heb ik zelf mogen ervaren.
Mijn verhaal
Vandaag ben ik gelukkiger dan ooit. Met mezelf, mijn vooruitgang, de mensen om me heen en de invulling van mijn leven. Er is ruimte voor creativiteit, plezier in sporten en uitdagingen die een paar jaar geleden nog onhaalbaar leken.
Mezelf ergens een expert in noemen, voelt niet helemaal passend. Er zijn vooral veel verschillende dingen die me interesseren en goed afgaan. Grafische vormgeving, digitale omgevingen, contact met mensen en sport: juist die veelzijdigheid maakt het leuk. Iets maken, mogelijkheden uitzoeken en samen met anderen ergens aan werken geeft me energie.
Dat is weleens anders geweest.
Al vóór corona zat ik niet lekker in mijn vel. Tijdens de coronatijd werd dat steeds erger. Het leven speelde zich grotendeels af in mijn appartement in Eindhoven. Er bleken minder vrienden te zijn dan gedacht, het contact met thuis was slecht en mijn werk bracht spanning en prestatiedruk met zich mee. Motivatie en een duidelijk doel ontbraken.
Ook lichamelijk werd mijn wereld kleiner. Met mijn dwerggroei was een gewicht van meer dan 65 kilo veel te zwaar voor mijn lengte. Hoeveel het precies was, weet ik niet; de weegschaal werd in die periode liever vermeden. Na zeventig of tachtig meter lopen was de adem alweer op. Voor de paar honderd meter naar mijn auto had ik mijn step nodig. Lopend lukte het nauwelijks, door de benauwdheid en pijn aan mijn rug en gewrichten.
Steeds meer dingen voelden als een drempel. Het sociale isolement groeide en Thuisbezorgd werd mijn grootste vriend. Weinig mensen hadden zicht op wat eraan eten en vooral aan drank doorheen ging. Een alcoholist? Zo zag ik mezelf niet. Er was gewoon altijd een reden om te drinken. Maar het werd steeds erger, tot bijna dagelijks dronken naar bed gaan onderdeel van mijn leven was geworden.
Op een gegeven moment kwam het besef: zo kan het niet langer.
Er moest iets veranderen. Pogingen om gezonder te eten en minder te drinken hielden geen stand. Twee bezoeken aan de sportschool brachten ook weinig; eenmaal binnen had ik geen idee waar te beginnen. Mijn moeder hielp zoeken naar een personal trainer, maar bij die eerste twee ontbraken de klik en de begeleiding die nodig waren.
Uiteindelijk kwam personal training bij Anneloes in beeld. Ze was net met haar eigen onderneming begonnen en luisterde naar mijn verhaal. Samen maakten we een duidelijk plan met haalbare doelen. Haar aanpak sloot aan op wat op dat moment mogelijk was. Geen gewichten van 5 of 10 kg, maar beginnen met 1 kg en daarna 1,5 kg. Zodra iets te moeilijk werd, schakelde ze om en paste ze de oefening aan.
Die kleine successen gaven vertrouwen. Er lag een plan, er was passende begeleiding en er kwamen stapjes vooruit. Samen spraken we af om toe te werken naar een gewicht onder de 40kg. Voor het eerst voelde dat als iets wat zou kunnen lukken.
Midden in die eerste veranderingen werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Juist zij, die binnen onze familie zo gezond leefde. Dat voelde ontzettend oneerlijk.
Mijn werk stopte, en thuis was ook veel zorg nodig. We zagen hoe mijn moeder steeds verder achteruitging, tot we op 11 juli 2023 afscheid van haar moesten nemen.
Ze was een doorzetter. Honderd procent geven, eigenwijs zijn en het hart op de juiste plek hebben: dat typeerde haar. Bovendien was ze een duizendpoot. Lukte iets niet, dan zocht ze uit hoe het moest en probeerde ze het zelf. Hulp vragen kon altijd nog. Uiteindelijk waren er weinig dingen waar ze geen oplossing voor vond. Steeds vaker herken ik haar in mezelf.
‘Ik ga honderd procent mijn best doen’,
had ik haar beloofd. Die belofte is gebleven.
Tegelijkertijd ontstond na haar overlijden een leegte. Ik wist dat alleen blijven wonen in mijn appartement in Eindhoven me niet goed zou doen. Daarom besloot ik terug te verhuizen naar Margraten. De dagelijkse zorg viel weg en thuiszitten zonder werk gaf weinig richting. Wat wilde ik eigenlijk? Waar zou een plek zijn die bij me paste?
De liefde voor reizen bracht me bij een reisbureau. Reizen samenstellen en persoonlijk contact met klanten leken een mooie combinatie. Toch ontbrak op de werkvloer de aansluiting. Via een re-integratietraject volgde een baan bij Ictoria, waar grafische vormgeving centraal stond.
Daar kwam het creatieve plezier terug. Stickers ontwerpen, boekwerken vormgeven en verschillende ontwerpen voor websites uitwerken: die afwisseling paste bij me. Het was fijn om ideeën te kunnen omzetten in iets zichtbaars en daarbij verschillende vaardigheden te gebruiken.
Daarnaast deed ik af en toe vrijwilligerswerk bij HandicapNL. Op festivals helpen bij het Sitdown Café voelde goed. Er was een klik met de collega’s en vanaf het begin had ik het gevoel erbij te horen. Toen er bij Ictoria dingen misgingen en die werkplek steeds minder goed voelde, durfde ik bij HandicapNL te vragen of er ruimte was voor betaald werk.
Die ruimte kwam er, eerst voor twaalf uur per week. Na het faillissement van Ictoria kon dat worden uitgebreid naar 32 uur. Inmiddels vallen de website en social media van Music Unlimited onder mijn werkzaamheden, net als vormgeving en drukwerk voor verschillende projecten. Ook festivals horen erbij. Bij de Dutch Grand Prix mocht ik de verantwoordelijkheid dragen voor dertig vrijwilligers.
Creativiteit, afwisseling en de ruimte om mezelf te zijn maken dit werk zo fijn.
Collega’s brengen allemaal andere interesses en vaardigheden mee. Regelmatig vragen ze mij om mee te denken wanneer er iets ontbreekt, maar ze nog niet duidelijk weten wat dat is. Juist dat zoeken naar mogelijkheden spreekt me aan. Hier komt mijn veelzijdigheid goed van pas.
Tijdens al die veranderingen bleef het sporten bij Anneloes een constante. Ze heeft het verlies van mijn moeder, de zoektocht naar werk en mijn persoonlijke ontwikkeling van dichtbij meegemaakt. Er was ruimte voor mijn verhalen, voor eerlijke feedback en voor een zetje wanneer dat nodig was. Soms hielp het als ze me een spiegel voorhield, andere keren was een luisterend oor precies wat ik nodig had.
Sporten werd veel meer dan lichamelijk sterker worden.
Ook mentaal bracht het voldoening en vertrouwen. Kleine doelen hielpen om verder te komen. Gaandeweg leerde ik beter herkennen welke keuzes goed voor me zijn en welke juist in de weg zitten. Dat ging met vallen en opstaan. Sommige lessen moesten vaker terugkomen voordat ze echt binnenkwamen.
In ongeveer tweeënhalf jaar verdween 30kg en kwam ik ruim onder de veertig kilo. Vooral de mogelijkheden die terugkwamen, maakten verschil. De afstand naar de auto vormde geen probleem meer. Bewegen werd makkelijker, het zelfvertrouwen groeide en nieuwe uitdagingen begonnen te trekken.
Waar 100m lopen me ooit onhaalbaar leek, kan ik inmiddels wel grote afstanden afleggen. Het was niet alleen een fysieke uitdaging, maar werd ook een mentale strijd. Ook met zwemmen is het verschil groot: van ongeveer 1.000m in een uur naar inmiddels ruim het dubbele. En met minder dan 2.200 meter ben ik niet tevreden.
Alcohol bleef ondertussen een worsteling. In de eerste jaren van het sporten probeerde ik te minderen, maar de keren dat ik wel dronk, ging het alsnog vreselijk mis. Daarna volgden schuldgevoelens en dagen van minder fit zijn.
Af en toe drinken was voor mij geen optie.
In september 2025 besloot ik helemaal te stoppen. Dat was ontzettend moeilijk. Gelukkig stond mijn omgeving naast me. Op lastige momenten kon ik iemand benaderen die wist van mijn drang naar de alcohol. Erover praten of mijn gedachten opschrijven bracht weer rust in mijn hoofd.
De voordelen werden geleidelijk merkbaar. Er gingen minder dingen mis, het contact met thuis verbeterde en er kwam meer energie. Sinds 24 september 2025 drink ik geen alcohol meer. Daar ben ik ontzettend blij mee en trots op.
Terugkijkend wordt duidelijk hoeveel tijd het heeft gekost om gewoontes te veranderen, vertrouwen op te bouwen en een passende richting te vinden. De steun van anderen heeft daarin veel betekend. Mensen die luisterden, eerlijk waren en hielpen om een volgende stap te zetten.
Vanuit Mijn verhaal wil ik er voor anderen zijn.
Juist wanneer iemand even niet weet waar te beginnen. Samen in gesprek gaan, meedenken en delen wat mij heeft geholpen. De basis daarvoor ligt in wat ik zelf heb meegemaakt en onderweg heb moeten leren.
Ook mijn creativiteit zet ik daar graag voor in. Een logo, flyer, website of presentatie: hoe klein de ontwerpklus ook is, het geeft voldoening om iemand verder te helpen. Om samen een idee uit te werken waar diegene zelf nog geen richting aan weet te geven.
Een paar jaar geleden zag ik vooral wat er allemaal niet lukte. Nu overheerst de nieuwsgierigheid naar wat er nog meer mogelijk is. Dat gevoel gun ik anderen ook. Een eerste stap kan ontzettend groot voelen. Maar met passende steun, haalbare doelen en tijd kan er veel veranderen. Dat heb ik zelf mogen ervaren.